Dit is een opmerkelijke week voor Human Rights in Finance.
We lazen met veel interesse het rapport van de Algemene Rekenkamer over de overmatige witwas-werkwijze in Nederland. Die schrijven met zoveel woorden dat de bancaire meldings-methode van Nederland rond ongebruikelijke transacties niet effectief is, schade doet en geen opbrengst genereert. Tegelijk kregen we ook bericht van de Tuchtrechter banken. Die gaat even niets meer doen met onze tuchtrechtmeldingen over topbankiers rond overmatige monitoring en meer van dat soort zaken. Ze legt de meldingen terzijde.
Dit vat de spagaat in Nederland wel zo’n beetje samen. De Rekenkamer bevestigt ons punt: de menselijke maat is zoek in het bankwezen (wij benoemen dat al sinds onze oprichting in 2023). Vervolgens roepen we NVB/banken/tuchtrechter op om koers te wijzigen. Maar er gebeurt gewoon niets. De discriminatie blijft en wordt als ‘vermeende discriminatie’ weggezet door beleidsmakers.
Dat kan niet waar zijn en dus stuurden we per ommegaande deze open brief naar de stichting die het tuchtrecht banken doet. Want wegkijken bij grondrechtenschendingen als discriminatie en privacyschendingen: daar hebben wij een hekel aan. Waarom zouden topbankiers zich daarover niet hoeven te verantwoorden?
Lees hieronder verder voor de details en onze visie. Deel deze post in je netwerk. En help ons met donaties ons werk doen, zodat de onterechte overmatige monitoring zo snel mogelijk stopt.
Rapport Algemene Rekenkamer: ongebruikelijke meldingen in banksector zijn inefficiënt, ineffectief en ook: discriminerend!
Wie het rapport van de Algemene Rekenkamer leest, ziet zeer beleefde taal. Er wordt flink om allerlei juridische brei heengedanst (kritische EU-analyses over ons afwijkend NL meldsysteem worden niet eens geciteerd, dat valt wel op). Maar tegelijk is dit niet mis te verstaan. De uitkomst van het ongebruik meldsysteem in Nederland is simpelweg: discriminatie. Of je het wilt of niet.
Tja, voor ons is dat helaas geen nieuws. Dat is waarom we zijn opgericht. Wij vinden dat dat niet hoort, niet kan en niet mag. Lees ons artikel hieronder. Of lees dit eerder advies van AP uit 2019 dat nog eens uitlegt dat het niet mag. Alle banken kennen dat advies. Maar men handelt er niet naar.
Tuchtrecht banken: de meldingen (2023) tegen topbankiers over overmatige/onrechtmatige FIU-meldingen in Nederland gaan we niet behandelen: niets aan de hand
Tegelijkertijd kregen we deze week over hetzelfde thema een reactie vanuit tuchtrecht banken. Want daar hadden we geklaagd dat onze herhaalde oproepen aan banken om dat meldbeleid (waarover de Rekenkamer de nodige pittige noten kraakt) aan te passen, maar niet door de topmanagers van banken worden opgepakt.
Inmiddels zijn we drie jaar verder en de tuchtrechter banken weigert om de klachten te onderzoeken want er is niets aan de hand. Het is allemaal niet evident onjuist en om nou de directeur van een bank aan te spreken op zijn beleid, dat voert te ver. Lees maar mee.
Open brief HRIF.EU aan Stichting Tuchtrecht banken: U legitimeert hiermee bancaire discriminatie !
U kunt zich voorstellen dat dit voor ons een bijzondere week is. Het meest gezaghebbende instituut in Nederland komt met een ronduit vernietigend rapport dat al onze standpunten rond discriminatie en overmatige monitoring gewoon met harde cijfers onderbouwt. Maar de banken zélf, de tuchtrechter voor banken, vindt dat er niets aan de hand is. Wij vinden dat dat niet kan. Dat is bij uitstek de institutionele witte-mensen discriminatie die nu ingebakken is in het bancaire systeem. En dat hebben we de stichting Tuchtrecht banken ook met zoveel woorden gezegd (zie deze open brief).
Van zelfregulering moeten we het echt niet hebben in de banksector
Eens te meer is duidelijk. De optie: zelfregulering banken als oplossing voor evidente problemen als overmatige monitoring en discriminatie werkt overduidelijk niet. Er is een beleids-motorblok van grootbanken, NVB, DNB, Financiën én Autoriteit Persoonsgegevens die zélf bepalen wat goed is voor Nederland en om grondrechten weinig geven.
Ons vervolg moge helder zijn. We hebben het netjes gevraagd aan de tuchtrechter. Maar daar kunnen we niet meer in beroep.
Dan is het nu dus tijd voor het College voor de Rechten van de Mens.